Their homes are taken, their future not!

Yes, my dear friends you guessed it right, another Erasmus+ program for me! This time I traveled to the island of Chios, Greece for a program developed by the Greek NGO ‘Horizons for Youth’.  Participating countries: Bulgaria, Cyprus, Greece, Italy, Lithuania,  Spain and Turkey.

“Their homes are taken, their futures not” was the title of the program and its subject matter was about the refugee crisis. The Greek islands in the eastern Aegean Sea are a station for refugees and migrants wanting to reach the rest of the continental Europe. Chios was a perfect place to observe and discuss the situation.

Καλώς Ήρθατε στη Χίο! = Welcome to Chios island!

We discussed the conditions in each of our respective countries and the history of refugees in our countries. The legalities of obtaining a refugee status. How the laws restrict these people from wanting to reach one country and flee the other. The combination of the economic crisis and the refugee crisis and how that affects the local economies and tourism. The European agreements about refugees. The Christian vs Muslim issue. And so many more subjects as they arose as days went by…

This slideshow requires JavaScript.

On the island we met both sites. Refugees traveling through the war zones of Syria, rough terrain, and wild seas to get to safety. Refugees or rather migrants (from Algeria, Libya, Iran, Iraq, Afghanistan, etc.) travelling through terrible conditions and giving all their life’s savings to smugglers in order to get to Europe and to a better life. Last but not least we met the islanders, Chios’ original residents. All living together on an island filled with conflicted feelings!

Understanding, fear, resentment, empathy, anger, compassion, sympathy, bitterness, consideration, annoyance, appreciation, irritation, displeasure, relief, love and hate…

Souda Camp: Refugees in waiting for their asylum petitions to be investigated by authorities and the Court are in a status of stasis from 1 month to 1 year… Not being allowed to work (the conditions after Greece’s economic crisis don’t support that either for residents nor refugees), they stay all day in the camp or wonder around the city streets, sitting in the parks… Some don’t like to stay idle and they volunteer for the NGOs in the camps, they go fishing, they do sports…  Life in waiting is very hard!

We had the chance to visit the refugee camp at Souda, the smallest of the two on the island and also the unaccompanied children’s house. Moreover, we talked to the residents of the camp about their journeys and hardships, about their lives then and now and their future hopes.We also had the chance to meet with the managing NGO and the vice Mayor of Chios and discuss with them. Additionally, according to the project’s activities we had to talk to locals and interview them about the situation on the island, the problems they face, their fears and hopes and also the ways they face the future.

But in these youth exchange projects we also need to get to know each other. So we organized cultural nights with food and drinks from our respective countries. We chatted with each other during lunches and coffee brakes and partied together all through the nights… And lastly we had some free time to visit the beauties of the Island of Mastiha, the incredible Chios!!

This slideshow requires JavaScript.

Now, back at home my thoughts and feelings are in a chaotic status… Glad to be back with my own people, sad to have left behind all the new and wonderful friends, hopeful that the refugee crisis will resolve, sad about the condition of the human spirit…

As humans we find it difficult to accept the unknown, the strange, the different… even if we have been in the same condition in the past… even if at heart we really want to help, after some time has passed it is easy to get used to the bad things around us, adapt and start complaining! This is the human condition and it has been such since the beginning and it will continue to be exactly the same in the future. Let us just hope that the examples that confirm this condition will be more and more over time… that people who don’t look each other as colour, as religion, as place of birth, as economic status will become in time the majority…

I hope that HUMANITY will prevail the Human Condition!

Untill the next time

Be good to one another



Εισαγωγικές σκέψεις για τη σελίδα και τις διαταραχές που κατατρέχουν το δημιουργικό μας κόσμο!


Πάντα πίστευα πως το να δημιουργείς είναι ανθρώπινη ανάγκη. Μια ανάγκη που την ικανοποιούμε με χίλιους διαφορετικούς τρόπους καθημερινά και ας μην το αναγνωρίζουμε.

Δημιουργούμε σύνολα από ρούχα το πρωί που ετοιμαζόμαστε για δουλειά, δημιουργούμε μενού το βράδυ που μαγειρεύουμε για μας και για την οικογένεια μας, δημιουργούμε ανθοσυνθέσεις όταν τοποθετούμε λουλούδια στο βάζο, δημιουργούμε φωτογραφικά πορτρέτα όταν βγάζουμε μια selfie με την κολλητή μας, δημιουργούμε λογοτεχνικό λόγο όταν λέμε ένα παραμύθι σε ένα παιδί…

Όσο ερασιτεχνικά και καθημερινά και να ακούγονται όλα αυτά αν τα καλοσκεφτούμε είναι οι δημιουργίες της καθημερινότητας μας. Όλοι είμαστε δημιουργοί σε κάποιο βαθμό. Αναπτυσσόμαστε και μαθαίνουμε τον κόσμο από παιδιά με αυτό τον τρόπο… Δημιουργούμε κάστρα με τουβλάκια και πρίγκιπες με τη φαντασία, ουράνια τόξα με νερομπογιές και μαγικά φίλτρα στην κουζίνα παιχνίδι…

Μεγαλώνοντας όμως αυτή τη μαγεία της δημιουργίας κάπου την χάνουμε… Μας την στερεύουν στα σχολεία με την ατέλειωτη ύλη μαθημάτων; Μας την εξαντλούν στη δουλειά με τα τρελά ωράρια; Μας απομένουν μόνο αυτές οι μικρές καθημερινές δημιουργικές στιγμές που όμως περνούν απαρατήρητες αφού χάνονται μέσα στη ρουτίνα μας…

Για όλους τους πιο πάνω λόγους αποφάσισα να αφιερώνω λίγο από το χρόνο μου και να γράφω σε αυτή τη σελίδα… Αποφάσισα να διαταράξω λίγο αυτή τη ρουτίνα και να μοιραστώ με όποιον ενδιαφέρεται εκεί έξω τις δικές μου δημιουργικές ανησυχίες, αλλά και τις δημιουργίες άλλων ανθρώπων στον πλανήτη που νιώθουν έντονη την ανάγκη της δημιουργίας.



Μιλώντας με κάποιες φίλες τους ανέφερα το όνομα που αποφάσισα να δώσω στη σελίδα αυτή “Δημιουργικές Διαταραχές” … Νοσηλεύτριες και οι δύο στο επάγγελμα αμέσως με συνέδεσαν με τη δική τους δημιουργική εγκεφαλική διεργασία και μου είπαν με δυο λόγια πως είμαι για δέσιμο… αλλά χωρίς λίγη τρέλα πώς να σπάσεις τα κουτιά και να δημιουργήσεις… και από την άλλη το «δείξε μου τον φίλο σου…» το έχετε ακουστά; Εσείς τι πιστεύετε; Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας πιο κάτω στα σχόλια!

Προειδοποιώ τους αναγνώστες πως θα αναφέρομαι συχνά σε δημιουργίες από πολυμερή πηλό, σε κοσμήματα και κατασκευές για το σπίτι, κάποτε – κάποτε σε αγαπημένες συνταγές, σε διάφορες εκδηλώσεις αλλά και εθελοντικές δραστηριότητες, σε ταξίδια όποτε μου δίνεται η ευκαιρία… Eπίσης θα αφιερώνω και χρόνο για να συναντούμε άλλους δημιουργούς είτε εκ του σύνεγγυς είτε από μακριά. Θα εξερευνούμε υλικά και τεχνικές και μαγαζάκια…

Εύχομαι να κάνουμε καλή παρέα!

Μέχρι νεωτέρας λοιπόν, να ‘στε καλοί με τον κόσμο!